ป้ายโฆษณา

ป้ายโฆษณา

ก่อนซื้อโทรศัพท์มือถือ หรือคอมพิวเตอร์มือสอง ตรวจ S/N ที่แจ้งหาย/ถูกขโมยที่นี่!! BlockSerial.Com
 

Blog Me!

เปิดกว้างสำหรับเพื่อนสมาชิกที่ชอบการเขียน การจัดบันทึก การเขียน blog ก็คล้ายกับการที่เรามีสมุดกันคนละเล่มในนี้ อยากเขียนอะไรก็เขียน จะแบ่งให้ผู้สนใจและเพื่อน ๆ ได้อ่านแล้วมีส่วนร่วมผ่านทาง comment ก็ได้ หรือจะอยากเก็บไว้เป็นการส่วนตัวก็ได้ การเขียน blog จะช่วยทำให้เรารู้จักการเรียบเรียงเรื่องราวที่ต้องการจดบันทึก การนำเสนอ และได้แบ่งปันความรู้ นานาทัศนะต่อกัน ที่สำคัญ! ยังเป็นการบันทึกไว้ในโลกอินเตอร์เน็ตที่ใคร ๆ ก็มีโอกาสได้เห็น blog ของคุณ!

โพสต์โดย amijung
amijung
amijung ยังไม่ได้ตั้งค่าประวัติส่วนตัว
สมาชิกยังไม่ได้ออนไลน์
เมื่อ อังคาร, 22 มกราคม 2013
ใน บันทึกลูกรัก

เรื่องคุยของลูกตอนที่27 เมื่อยูริโดนลูกหลง

เคยได้ยินข่าวอยู่บ่อยๆเวลาที่วัยรุ่นทะเลาะกันแล้วมีการใช้กำลังรุนแรง.  สุดท้ายคนที่ได้รับบาดเจ็บก็กลายเป็นคนที่ไม่รู้อีโน่นอีเน่ด้วย แบบที่เค้าเรียกว่าโดนลูกหลง นึกว่าจะมีแต่พวกเด็กวัยรุ่นใจร้อน แต่ไหงคราวนี้มาเจอกับยูริจังๆเลย.       เรื่องมีอยู่ว่า เมื่อช่วงอาทิตย์ที่แล้วไปรับลูกสาวตอนเลิกเรียนเจอคุณครูประจำชั้น คุณครูรีบบอกก่อนส่งยูริขึ้นรถว่า. วันนี้ยูริโดนเพื่อนผู้หญิงในห้องชกตา คิ้วบวมแดงเลยแต่คุณครูประคบผ้าเย็นให้แล้ว  คุณแม่เลยถามว่า ตายจริงเกิดอะไรขึ้น นึกในใจลูกสาวอิชั้นออกจะเรียบร้อยอ่อนหวาน จะไปชกไปมีเรื่องกับคนอื่นได้ไงเนี่ย.  คุณครูบอกว่าเพื่อนในห้องเค้าทะเลาะกัน. ส่วนน้องยูริไปยืนอยู่ใกล้ๆด้านหลังเลยโดนหมัดของเพื่อนชกเข้าเต็มๆ
นั่งรถกลับมาที่บ้านระหว่างทางเลยอดสงสัยไม่ได้ว่า เกิดอะไรขึ้นจ๊ะลูกจ๋า
ยูริบอกว่า. หนูไม่ได้ไปมีเรื่องอะไร เห็นน้องก.(เพื่อนสนิท). ทะเลาะกับน้อง ก.(เพื่อนที่ค่อนข้างสนิท). เมื่อเป็นเพื่อนที่รักด้วยกันทั้งสองคนก็ไม่อยากให้มีเรื่องทะเลาะกัน หนูคิดว่าเค้าคงจะมีเรื่องอะไรที่เข้าใจผิดกันเลยจะเข้าไปบอกว่าให้พูดกันดีๆอย่าเข้าใจผิดกัน ให้ค่อยๆคุยกันนะแต่ สงสัยความพยายามของยูริจะไม่เป็นผลสำเร็จน้องก.(ที่ค่อนข้างสนิท)เค้าค่อนข้างแข็งแรงแบบผู้ชายๆ เลยจะชกน้องก.อีกคน แต่ว่าน้องก.  เค้ารู้ตัวหลบหมัดทัน หมัดสอยดาวนั่นเลยโดนเข้าเต็มๆ ที่ตาข้างขวาของยูริเลย. ถามยูริว่าเพื่อนขอโทษไหม ยูริบอกว่าเพื่อนไม่ขอโทษ แล้วกลับบอกว่าทำไมไม่หลบเองช่วยไม่ได้ จากนั้นก็วิ่งหนีหายแยกย้ายกันไป  ยูริบอกหนูเจ็บจนน้ำตาจะไหลเลย.    โธ่เอ๋ย. เวรกรรมของคนอยากไกล่เกลี่ย คราวนี้ได้บทเรียนใหม่ ถ้าจะเข้าไปช่วยเค้าต้องระวังตัวเราเองให้ดี หรือทางที่ดีรีบตามคุณครูมาจัดการเองจะดีกว่า  ไม่ต้องเข้าไปยุ่งด้วยแล้ว โชคดีที่กระดูกเบ้าตาไม่เป็นอะไรมีแค่ตาช้ำนิดหน่อยแดงๆ  ทนเจ็บตาอยู่หลายวันกว่าจะดีขึ้นหายบวม   ส่วนน้อง ก.  จอมพลัง ก็มิกล้ามองหน้าคุณแม่อีกเลย วิ่งหลบหน้าไปไม่มาทักเหมือนแต่ก่อน  แต่ยูริก็บอกว่าให้อภัยเพราะยังไงก็เป็นเพื่อนกัน เฮ้อ. เรื่องของเด็กๆนะเนอะ. ขนาดเด็กๆก็มีทะเลาะกัน. โชคดีที่ลูกสาวดิฉันไม่เคยไปทะเลาะกับใคร แต่ที่น่าเป็นห่วงก็คือเรื่องโดนลูกหลงเนี่ยนะซิค่ะมันไม่เข้าใครออกใครจริงๆ. ไม่ว่าจะเป็นเด็กหรือผูใหญ่ก็ตามที
โหวตให้คะแนนบทความนี้
คำค้นหา: ไม่ระบุคำค้นหา
amijung (657 คะแนนที่ได้รับ)
amijung ยังไม่ได้ตั้งค่าประวัติส่วนตัว
เหรียญรางวัล:

ความคิดเห็น

แม่น้องกานต์
แม่น้องกานต์
แม่น้องกานต์ ยังไม่ได้ตั้งค่าประวัติส่วนตัว
สมาชิกยังไม่ได้ออนไลน์
แม่น้องกานต์ พุธ, 23 มกราคม 2013

โธ่ถัง นางเอกโดนลูกหลงเข้าซะแล้ว เอมิจังอึดมากแค่นี้เดี๋ยวก็หายใช่มั้ยคะ :D:D
เรื่องเด็กๆทะเลาะกัน เล่นกันแบบเกินเลยไปจนเจ็บตัวนี่มีทุกโรงเรียน เมื่ออาทิตย์ก่อนน้อง ป.1 ที่บางเขนก็มี
1 คู่ เล่นกันแรงไปหน่อยและเผอิญร่างกายก็ต่างขนาดกันมากเพื่อนเลยเจ็บจริง
เราผปค.ต้องทำใจให้ได้ว่าเป็นเรื่องของเด็ก ถ้าเมื่อไรเราเจ็บแทนลูกจนไปว๊ากคู่กรณีให้ล่ะก็ไม่งามแน่ๆ
ที่ทำได้คือสอนให้ลูกรู้จักเล่น รู้จักหลบหลีกอันตราย และกล้าที่จะบอกเพื่อนที่มาเล่นด้วยแบบแรงๆว่าเราไม่ชอบ

เอมิจังเค้ามีวุฒิภาวะดีอยู่แล้วรู้จักจัดการและให้อภัยเพื่อน คุณแม่ก็ใจเย็นให้ลูก ได้ใช้โอกาสนี้เรียนรู้ด้วยตัวเองแบบนี้
ก็จบสวยค่ะ มีนิทานที่จบไม่สวยมาเล่าให้ฟัง เป็นเรื่องที่บางเขนนานหลายปีมาแล้ว

..อย่างที่ทราบกันว่าที่สาธิตเกษตรบางเขนนี้เรามีห้องเรียนพิเศษของน้องๆเด็กพิเศษ ซึ่งพอขึ้นชั้น ป.3 น้องจะมา
เรียนร่วมในชั้นเรียนปกติกับเพื่อนๆ และด้วยความที่เป็นเด็กก็ต้องมีการแกล้ง การแหย่ การล้อเล่น ล้อเลียนกันบ้าง
ในหมู่เพื่อนฝูงเป็นธรรมดา แต่เมื่อเหตุการณ์ที่ดูจะธรรมดานี้ไปเกิดกับน้องคนพิเศษความรู้สึกของคุณแม่จึงไม่ธรรมดา
เมื่อทราบเรื่องคุณแม่มาดักเจอเด็กคู่กรณีเพื่อต่อว่าและจัดการแทนลูกที่โรงเรียนทันที ผลคือ..เพื่อนๆทั้งในห้อง
และห้องอื่นๆในระดับชั้นต่างก็ทราบเรื่องเล่าลือว่าคุณแม่แรงส์ขนาดไหน จึงไม่กล้าเล่นด้วยเพราะกลัวจะเกิดเรื่องอีก
น้องคนนั้นจึงเรียนอย่างโดดเดี่ยวไปจนชั้นมัธยมปลาย เป็นนิทานเตือนใจที่อาจารย์เล่าให้ผปค.เด็กพิเศษฟังแต่ก็นำมา
ใช้ได้กับเราทุกคนนะคะ

amijung
amijung
amijung ยังไม่ได้ตั้งค่าประวัติส่วนตัว
สมาชิกยังไม่ได้ออนไลน์
amijung พุธ, 23 มกราคม 2013

พี่อ้อยขา งานนี้น่ะเป็นน้องยูริจังที่โดนเต็มๆค่ะ แต่ตอนนี้เพื่อนๆที่เคยทะเลาะกันกลับมาส่ายก้นชนกันกระดี้กระด้าร่าเริงเหมือนเคยแล้วประมาณว่า หายโกรธกันง้าย..ง่ายค่ะ..
ส่วนของเอมิจังก็เคยโดนกรณีเพื่อนแบบพิเศษๆๆแกล้งบ้างเหมือนกันตั้งแต่ตอนป.1 มาจนกระทั่งเดี๋ยวนี้อยู่ป.3 แล้ว แต่ก่อนแรกๆทั้งเอมิจังกับคุณแม่ก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน รู้แต่แค่ว่า เพื่อนเค้าต้องทานยาด้วย เราก็ยังไม่รู้เรื่อง จนกระทั่งได้ไปเจอกันในวันศิษย์-ลูกที่จัดขึ้นทุกปีเลยเข้าใจปัญหาของเพื่อนเค้ามากขึ้น ไม่โกรธและเห็นใจค่ะ เอมิจังมักได้รับมอบหมายให้คอยช่วยกันดูแลเพื่อนๆด้วย สาวน้อยก็เต็มใจค่ะแต่หากว่ารับมือไม่ไหวก็ค่อยกระซิบอาจารย์ คุณแม่ว่าดีนะค่ะ สอนให้รู้จักการใช้ชีวิตร่วมกันมากขึ้นทั้งลูกของเราและเพื่อนของเค้าก็ได้มีพัฒนาการการเข้าสังคมด้วยกันหลายๆแบบ. แอบเม้าส์ถึงเพื่อนเอมิคนหนึ่งที่เรียนห้องเดียวกัน น้องที่เก่งกีฬากอล์ฟเป็นแชมป์แล้วไปแข่งต่างประเทศบ่อยๆเลยทำให้เรียนไม่ค่อยทัน มีอยู่วันหนึ่ง เอมิกลับมาบอกอย่างภาคภูมิใจว่าหนูได้นั่งกับนักกีฬาตีกบด้วย. อาจารย์ฝากให้ช่วยดูด้วย คุณแม่เลยงงว่ามีนักกีฬาตีกบด้วยเหรอ. ลูกบอกว่าเป็นนักกีฬาตีกอล์ฟ ตีกอล์ฟเก่งได้ลงนิตยสาร... เลยตีกบเก่งด้วยไง(ว่าเข้าไปนั่น..แอบเม้าส์เพื่อนด้วยนะเนี่ย..)ถึงปากเอมิจะทำเป็นบ่นๆๆเพื่อนที่มาแกล้ง หรือมาป่วน หรือต้องคอยดูแลเพื่อนๆบางคนในห้องด้วย แล้วตัวเองก็ต้องตามงานให้ทันไปด้วยก็ตาม แต่คุณแม่ก็ดูออกว่า ลูกมีความสุขและภูมิใจมากแค่ไหนที่ได้ช่วยเหลือเพื่อนๆและเป็นเด็กดีของอาจารย์ทำงานตามที่ได้รับมอบหมายอย่างเต็มที่ แอบยิ้มอยู่ในใจล่ะซิไม่ว่า..คุณลูกเอมิจังเอ๋ย..

กรุณา เข้าระบบ หากต้องการแสดงความคิดเห็นของคุณ